Εκατομμύρια άνθρωποι αλληλεπιδρούν καθημερινά με συστήματα συνομιλίας ΑΙ, όχι μόνο για να λύσουν απορίες ή να αυξήσουν την παραγωγικότητά τους, αλλά και για να εκφράσουν τα συναισθήματά τους, να οργανώσουν τις σκέψεις τους ή να νιώσουν ότι έχουν συντροφιά.
Όπως απέδειξαν οι ερευνητές του Πανεπιστημίου του Στάνφορντ Clifford Reeves και Byron Nass στην έκθεσή τους, The Media Equation
Ποιες συναισθηματικές ανάγκες μπορεί να ικανοποιούν;
Σε αυτό το πλαίσιο, δεν είναι έκπληξη το γεγονός ότι πολλοί άνθρωποι αρχίζουν να χρησιμοποιούν αυτά τα συστήματα για λειτουργίες που προηγουμένως εκτελούσαν άλλοι άνθρωποι.
Μία από αυτές είναι η βασική ρύθμιση των συναισθημάτων.
Η λεκτική έκφραση των σκέψεων, η οργάνωση των συναισθημάτων μας ή η λήψη μιας δομημένης απάντησης μπορεί να μειώσει τη συναισθηματική διέγερση. Αυτό το φαινόμενο είναι καλά τεκμηριωμένο στη βιβλιογραφία για την εκφραστική γραφή: η έκφραση της συναισθηματικής εμπειρίας με λέξεις διευκολύνει την επεξεργασία της.
Αναδύεται επίσης το αίσθημα της συντροφικότητας.
Παρόλο που γνωρίζουμε ότι η τεχνητή νοημοσύνη στερείται συνείδησης, η συνεχής αλληλεπίδραση μπορεί να δημιουργήσει μια υποκειμενική αντίληψη παρουσίας. Αυτό το φαινόμενο συνδέεται με τις παρακοινωνικές σχέσεις, όπου τα άτομα αναπτύσσουν συναισθηματικούς δεσμούς με μέσα ή εικονικές φιγούρες, χωρίς πραγματική αμοιβαιότητα.
Επιπλέον, υπάρχει η επικύρωση. Τα συστήματα έχουν σχεδιαστεί για να ανταποκρίνονται με ολοκληρωμένο και εξατομικευμένο τρόπο, διευκολύνοντας μια εμπειρία ακρόασης που είναι δύσκολο να διατηρηθεί στις ανθρώπινες σχέσεις, όπου και ο άλλος έχει όρια, συναισθήματα και ανάγκες.
Τι λείπει: αμοιβαιότητα, σύγκρουση και πραγματική αναγνώριση
Ωστόσο, υπάρχουν θεμελιώδη στοιχεία που λείπουν από αυτόν τον τύπο αλληλεπίδρασης και τα οποία είναι βασικά για την ψυχολογική ανάπτυξη.
Το πρώτο είναι η γνήσια αμοιβαιότητα.
Σε μια ανθρώπινη σχέση, ο άλλος δεν είναι απλώς εκεί για να ανταποκρίνεται.
Έχει επίσης ανάγκες, μπορεί να αποσυρθεί, μπορεί να μην μας καταλαβαίνει ή μπορεί να διαφωνεί.
Και αυτή η αλληλεξάρτηση είναι ουσιαστικό μέρος του δεσμού.
Το δεύτερο είναι η σύγκρουση. Αν και τείνουμε να την αποφεύγουμε, η διαφωνία, η απογοήτευση και η ανάγκη για διαπραγμάτευση είναι καταστάσεις όπου μπαίνουν στο παιχνίδι θεμελιώδεις δεξιότητες: αντοχή στην απογοήτευση, ρύθμιση των συναισθημάτων, αμοιβαία ενσυναίσθηση και διαπροσωπική συν-ρύθμιση.
Στις ανθρώπινες σχέσεις, η σύγκρουση μας αναγκάζει να προσαρμόσουμε την αντίδρασή μας στην συναισθηματική κατάσταση του άλλου.
Οι αλληλεπιδράσεις με την τεχνητή νοημοσύνη, από την άλλη πλευρά, τείνουν να μειώνουν αυτή την τριβή: όχι μόνο διευκολύνουν τη συζήτηση, αλλά μερικές φορές μειώνουν την έκθεση σε δυσάρεστες ή συγκρουόμενες πληροφορίες.
Αυτή η «πραγματική τριβή» είναι ακριβώς μία από τις προβληματικές διαστάσεις αυτού που έχει ονομαστεί AI sycophancy— «κολακεία της τεχνητής νοημοσύνης»—που νοείται ως η τάση των γλωσσικών μοντέλων να συμφωνούν, να κολακεύουν και να επικυρώνουν τον χρήστη.
Το τρίτο είναι η γνήσια αναγνώριση.
Η επικύρωση από ένα άλλο άτομο συνεπάγεται μια πραγματική αβεβαιότητα· μπορεί να μην συμβεί. Αυτή η πιθανότητα είναι που δίνει αξία στην αναγνώριση. Στην τεχνητή νοημοσύνη, η επικύρωση είναι εγγυημένη από τη σχεδίαση. Δεν υπάρχει κίνδυνος απόρριψης, αλλά ούτε και αυθεντικότητα με την αυστηρή έννοια.
Λειτουργική υποκατάσταση και εξάρτηση χωρίς σύγκρουση
Το πιο πιθανό σενάριο δεν είναι η πλήρης αντικατάσταση των ανθρώπινων σχέσεων, αλλά μια λειτουργική αντικατάσταση.
Δηλαδή, ορισμένες λειτουργίες — συναισθηματική εκτόνωση, λήψη αποφάσεων, περιστασιακή συντροφιά — θα αρχίσουν να μετατοπίζονται προς την αλληλεπίδραση με τεχνητά συστήματα.
Αυτή η αλλαγή είναι λεπτή, αλλά σημαντική. Μειώνει την έκθεση στην πολυπλοκότητα των ανθρώπινων σχέσεων και μπορεί να καλλιεργήσει ένα συγκεκριμένο μοτίβο: εξάρτηση χωρίς σύγκρουση.
Μια μορφή σχέσης που δεν απαιτεί προσαρμογή, δεν γεννά απόρριψη και δεν απαιτεί αυτοεξέταση.
Βραχυπρόθεσμα, αυτό μπορεί να είναι εξαιρετικά αποτελεσματικό στη μείωση της δυσφορίας.
Μακροπρόθεσμα, μπορεί να περιορίσει την ανάπτυξη ψυχολογικών δεξιοτήτων που αποκτώνται μόνο σε πλαίσια που περιλαμβάνουν τριβές, αβεβαιότητα και γνήσια αμοιβαιότητα.
Όπως προειδοποιεί η ερευνήτρια του Ινστιτούτου Τεχνολογίας της Μασαχουσέτης, Sherry Turkle, στο δοκίμιό της «Alone together», η τεχνολογία μπορεί να προσφέρει την ψευδαίσθηση της συντροφικότητας χωρίς τις απαιτήσεις μιας σχέσης, αλλά αυτό δεν ισοδυναμεί με μια σχέση.
Μια νέα κατηγορία σύνδεσης
Αντί να αντικαθιστούν τις ανθρώπινες σχέσεις, οι σύντροφοι τεχνητής νοημοσύνης φαίνεται να διαμορφώνουν μια ενδιάμεση κατηγορία: ψυχολογικούς χώρους χαμηλών απαιτήσεων όπου είναι δυνατό να μιλήσει κανείς, να οργανώσει συναισθηματικά τον εαυτό του ή να νιώσει συντροφιά χωρίς να αναλάβει το κόστος μιας σχέσης.
Μια συζήτηση χωρίς τριβές μπορεί να είναι άνετη. Αλλά δεν είναι απαραίτητα αυτή που μας βοηθά να εξελιχθούμε περισσότερο.
Και αν δεν υπάρχει έλεγχος, μπορεί να αποδειχθεί επικίνδυνη.