Όσοι μεγαλώσαμε τη δεκαετία του ’80, έχουμε μερικές πολύ συγκεκριμένες εικόνες χαραγμένες στον σκληρό δίσκο του μυαλού μας. Σκοτεινά μαγαζιά, ΠΑΣΟΚ, τρέλα για τον Άρη μας, μυρωδιά από τσιγάρο, ο εκκωφαντικός θόρυβος από δεκάδες καμπίνες arcade να ουρλιάζουν ταυτόχρονα και εμείς να ψάχνουμε απεγνωσμένα στις τσέπες μας για εκείνο το τελευταίο εικοσάρικο (δραχμές έτσι;) που θα μας έδινε μια ακόμα ευκαιρία. Μέσα σε αυτό το χάος, υπήρχε ένα παιχνίδι που με είχε στοιχειώσει. Το The NewZealand Story
Προσωπικά, πήρα ακριβώς αυτό που χρειαζόμουν. Κατάφερα επιτέλους, μετά από δεκαετίες, να σβήσω εκείνο το επίμονο απωθημένο των παιδικών μου χρόνων και να δω το τέλος στην οθόνη μου. Και το πιο σημαντικό απ’ όλα; Το έκανα γελώντας και παίζοντας παρέα με τον γιο μου σε ένα ανέμελο τριήμερο, δημιουργώντας μια νέα, δική μας κοινή ανάμνηση. Και νομίζω πως, παρά τις όποιες αστοχίες του, αυτό ακριβώς το στοιχείο είναι που κάνει την επιστροφή του Tiki να αξίζει πραγματικά τον χρόνο σου.