Λένε ότι στην πραγματικότητα υπάρχουν μόνο επτά διαφορετικές ιστορίες, οι οποίες ανακυκλώνονται, αλλοιώνονται μέσω των χαρακτήρων που τις ενσαρκώνουν και την πλοκή που υφαίνεται, αλλά κατά βάθος η ουσία τους παραμένει απαράλλακτη στο χρόνο. Η υποκατηγορία της τραγωδίας μας είναι ιδιαίτερα γνωστή, πόσο μάλλον αφού γεννήθηκε στο ίδιο μέρος με πολλούς από εμάς. Oι Άγγλοι όμως “δανείστηκαν” (ως είθισται) τη φόρμα, την εξέλιξαν και ένα από τα σπουδαιότερα έργα όλων των εποχών γεννήθηκε το 1597 από τον William Shakespeare, με τίτλο “Ο Ρωμαίος και η Ιουλιέτα”.
Οπτικά, το Romeo is a Dead Μan δεν είναι ακριβώς εντυπωσιακό όσον αφορά το τεχνικό κομμάτι αλλά οπωσδήποτε δεν περνάει απαρατήρητο χάρις στην ξεχωριστή αισθητική του. Αν είναι καλός σε ένα πράγμα ο Suda, αυτό είναι σίγουρα το να δίνει μία μοναδική αισθητική ταυτότητα στις δημιουργίες του, από το UI μέχρι το design των χαρακτήρων. Στη θάλασσα των μέτριων μονομερών στοιχείων που αποτελούν το ασυνάρτητα κατακερματισμένο σύνολο υπάρχει και κάτι εξαιρετικό και αυτό είναι η μουσική. Ακόμα και αν δεν θυμάμαι τίποτα για τον Romeo και το ταξίδι του (και δεν θα θυμάμαι τίποτα για τον Romeo και το ταξίδι του) δεν θα ξεφύγουν ποτέ από το μυαλό μου τα τραγούδια του παιχνιδιού, από το title screen μέχρι τα bosses, το Spaceship theme και όλα τα ενδιάμεσα.
Προτού κλείσουμε αυτό το review, σε περίπτωση που δεν έφταναν τα παράπονά μου, πρέπει να μιλήσουμε και για το performance. Παίζοντας όλο το παιχνίδι από την αρχή ως το τέλος στο Xbox Series X, με την επιλογή του performance mode, μπορώ να πω ότι το frame rate βουτά στο κενό πολλές φορές, κάτι που είναι εν μέρει λογικό με τόσα πράγματα στην οθόνη, δεν παύει όμως να είναι εκνευριστικό σε ένα παιχνίδι όπου έχει σημασία η δράση στο δευτερόλεπτο. Όσον αφορά τη δυσκολία, στην αρχή του παιχνιδιού καλούμαστε να επιλέξουμε ανάμεσα σε τρεις, με μία τέταρτη κλειδωμένη για επόμενα playthroughs. Παίζοντας στη δυσκολία “Milk Chocolate”, δηλαδή Normal, το επίπεδο πρόκλησης ήταν ορισμένες φορές υψηλό αλλά σε γενικές γραμμές δίκαιο, εκτός από τα bosses που ουρλιάζουν για να μας πείσουν ότι είναι τρομακτικά, με τις αηδιαστικές, σφουγγαρένιες μορφές και τα one hit kills τους.
Το review βασίστηκε στη ψηφιακή έκδοση του παιχνιδιού, η οποία μας παραχωρήθηκε από την Grasshopper Manufacture.
VERDICT
Κλείνοντας, παρά τα αρκετά αρνητικά του, το Romeo is a Dead Man αξίζει τη ζωή του. Ίσως να μην μείνει στην ιστορία ως κάτι εξαιρετικό ή ίσως να μην μείνει στην ιστορία γενικά. Για τις 15 με 20 ώρες που διαρκεί όμως έχει αρκετά καλά στοιχεία ώστε να είναι διασκεδαστικό. Οι fans του Suda, που ξέρουν τι να περιμένουν, θα βρουν πάνω κάτω αυτό που περίμεναν. Ένα ανεξήγητο, στυλάτο action-adventure που βασίζεται πολύ περισσότερο στο συναίσθημα και την εντύπωση παρά στη λογική. Οι υπόλοιποι είτε θα το εκτιμήσουν για αυτό που είναι ή θα το κρίνουν ως μία δήθεν, επιφανειακή προσπάθεια για εντυπωσιασμό χωρίς την αντίστοιχη ουσία ενός ολοκληρωμένου έργου που στέκεται στα πόδια του χάρις στα μονομερή του στοιχεία. Ίσως η αλήθεια να βρίσκεται κάπου στη μέση ή και στα δύο άκρα ταυτόχρονα. Ίσως η αλήθεια να είναι ένα ανθρώπινο κατασκεύασμα σε μία μάταια προσπάθεια να κατανοήσουμε τον βαθύ ωκεανό του ανθρώπινου ψυχισμού ή κάτι αντίστοιχα ακαταλαβίστικο που μπορεί κάλλιστα να έλεγε ο Suda. Ίσως βέβαια και να συμφέρει αυτή η αφήγηση, για να μην μας ρωτάνε πολλά και να περνάει το μέτριο ως μεγαλειότητα που απλά δεν καταλαβαίνουμε γιατί δεν είμαστε αρκετά ψαγμένοι.