Ζούμε σε μια εποχή όπου η ραγδαία εξέλιξη της τεχνητής νοημοσύνης μονοπωλεί τον δημόσιο λόγο, προκαλώντας δέος αλλά, κυρίως, έναν βαθύ και ενίοτε ακαθόριστο φόβο.
Η άκριτη υιοθέτηση της τεχνητής νοημοσύνης με αποκλειστικό γνώμονα τη μείωση του εργατικού κόστους οδηγεί μαθηματικά στην όξυνση των ανισοτήτων και προοιωνίζεται βαθιές κρίσεις υποκατανάλωσης.
Εν κατακλείδι, ο φόβος μας δεν είναι μια αφελής άρνηση της τεχνολογικής εξέλιξης, αλλά μια απολύτως ορθολογική, ταξικά προσδιορισμένη και εμπειρικά τεκμηριωμένη αντίδραση. Γνωρίζουμε βαθιά μέσα μας ότι μια τεχνολογική επανάσταση τεράστιων δυνατοτήτων έχει αλωθεί από ένα σύστημα που παραδοσιακά θυσιάζει τους ανθρώπους στο βωμό της ανάπτυξης των κερδών.
Όσο η τεχνητή νοημοσύνη παραμένει ιδιωτικό προνόμιο και όπλο στα χέρια των λίγων, η ταξική διαπάλη θα εντείνεται εις βάρος εκείνων που στηρίζουν την πραγματική οικονομία. Η λύση, φυσικά, δεν είναι η τυφλή εναντίωση στην πρόοδο και η απόρριψη της ίδιας της τεχνολογίας, αλλά η ανατροπή των όρων ιδιοκτησίας και ελέγχου.
Μόνο όταν τα τεχνολογικά επιτεύγματα τεθούν υπό κοινωνικό έλεγχο και στην υπηρεσία των συλλογικών αναγκών, η τεχνητή νοημοσύνη θα πάψει να λειτουργεί ως απειλή πάνω από το κεφάλι των εργαζομένων και θα μετατραπεί σε αυτό που θα έπρεπε να είναι εξαρχής: ένα ισχυρό μέσο για την ουσιαστική χειραφέτηση του ανθρώπου.