Ένα από τα αγαπημένα μου πράγματα στον κόσμο είναι τα γλυκά. Σοκολάτες, πάστες, παγωτά. Αν παχαίνει, με τρελαίνει, ασχέτως με το τι λέει μετά η μάνα μου. Ένα άλλο από τα αγαπημένα μου πράγματα στον κόσμο είναι το κρέας. Μπριζόλες, λουκάνικα, σεφταλιές. Αν βελάζει, μου ταιριάζει, ασχέτως με το τι λέει μετά η χοληστερίνη μου. Συνεπώς, ακολουθώντας αυτό το συλλογισμό, ένα πολύ λογικό συμπέρασμα θα ήταν ότι στο πιάτο μου βρίσκεται ανά πάσα στιγμή ένα χοιρομέρι βουτηγμένο σε μερέντα, όμως η πραγματικότητα δεν λειτουργεί ακριβώς έτσι, αν κρίνω από τον μορφασμό αηδίας που διαγράφεται στο πρόσωπο σου αυτή τη στιγμή, αγαπητέ αναγνώστη. Για καλό ή κακό, η Pearl Abyss, developers και publishers του Crimson Desert, φαίνεται ότι δεν πήραν το memo και έχουν πετάξει σε μία γιγάντια κατσαρόλα ολόκληρο το σουπερμάρκετ, μπριζόλες, σοκολάτες και ενδεχομένως και απορρυπαντικά.
Μπορεί η εφαρμογή των μηχανισμών να μην είναι πάντα επιτυχημένη και ίσως εν τέλει το Crimson Desert να χρειάζεται αφαίρεση περισσότερο από οποιαδήποτε περαιτέρω πρόσθεση, αλλά ξέρω ήδη ότι δεν θα μου μείνει τίποτα από το combat, τους χαρακτήρες ή την πλοκή του. Θα μου μείνει όμως για πάντα, ανεξίτηλα καρφωμένο στο μυαλό η αίσθηση του θαυμασμού όταν είδα τυχαία σε ένα απόμακρο νησί έναν τεράστιο δράκο ή πολλά ακόμη πράγματα που καλύτερα να κρατήσω για τον εαυτό μου. Ναι μεν το Crimson Desert γίνεται μία κόπια άλλων παιχνιδιών στην προσπάθεια να βρει τον εαυτό του, εν τέλει όμως περισσότερο από οτιδήποτε δεν μου θύμισε κάποιο άλλο videogame. Μου θύμισε να είμαι έξι χρονών και να παίζω με τις φιγούρες μου. Τότε που μία καρέκλα ήταν ένα επικίνδυνο ηφαίστειο, το μπαλκόνι ήταν ο γκρεμός που οδηγούσε σε σίγουρο θάνατο και τότε που όλα ήταν πιθανά. Όσα αρνητικά και αν έχω να πω για το combat, την αδιάφορη πλοκή ή την ανασφάλεια που ακτινοβολεί ο developer βάζοντας και βάζοντας και βάζοντας οτιδήποτε του φανεί κουλ από άλλα παιχνίδια, όταν μία εμπειρία καταφέρνει να με κάνει να νιώσω ξανά σαν μικρό παιδί, όλα τα άλλα υποχωρούν.
Το review βασίστηκε στη ψηφιακή έκδοση του παιχνιδιού, η οποία μας παραχωρήθηκε από την Pearl Abyss.
VERDICT
Άρα είναι το Crimson Desert το καλύτερο παιχνίδι όλων των εποχών; Είναι πραγματικά πολύ καλό για να είναι αληθινό; Ένα τεχνολογικό τέρας με απαράμιλλη κλίμακα και εκατοντάδες γρανάζια που συντελούν στο ολοκληρωμένο όραμα της Pearl Abyss, ένα single-player MMO άγαλμα φτιαγμένο από τις πέτρες των κολοσσών αυτού του industry που όμως τρέμει πάνω στην εξέδρα και κάτω από το ίδιο του το βάρος, με κίνδυνο να καταρρεύσει στον πρώτο σεισμό. Θα έλεγε κανείς ότι η μεγαλύτερη δύναμη του Crimson Desert, η μυθική του κλίμακα, είναι και η Αχίλλειος Πτέρνα του. Γιατί ο μόνος τρόπος να βελτιωθεί ουσιαστικά αυτό το παιχνίδι δεν είναι τα τακτικά και καλοδεχούμενα patches και updates, δεν είναι η εισαγωγή νέου περιεχόμενου αλλά αντιθέτως το κόψιμο στο μοντάζ. Δύο μήνες μετά την κυκλοφορία του, ο πρώτος single-player τίτλος της Pearl Abyss είναι ήδη οικονομικά επιτυχημένος και πραγματικά χαίρομαι για αυτό. Αλλά δεν πιστεύω ότι αυτός θα είναι ο θρίαμβος της. Αν η Pearl Abyss καταφέρει και πάρει μαθήματα από εδώ, τότε νομίζω ότι η επόμενη προσπάθεια της θα είναι κάτι πραγματικά special. Και όσον αφορά το αν το Crimson Desert είναι το νέο ultimate παράδειγμα προς μίμηση, το παιχνίδι που θα εκθρονίσει το Red Dead Redemption 2 και το Cyberpunk 2077 ως το καλύτερο όλων των εποχών… Εξαρτάται. Εσύ θα έτρωγες μπιφτέκι με μερέντα;