Το καλοκαίρι του 1881, η πόλη της Ουάσινγκτον θύμιζε καμίνι. Ένας πρωτοφανής καύσωνας, σε συνδυασμό με την ανυπόφορη υγρασία των βαλτωδών περιοχών της πρωτεύουσας, είχε μετατρέψει τον Λευκό Οίκο σε μια ασφυκτική παγίδα. Στο κέντρο αυτής της κλιματικής κόλασης βρισκόταν ο Πρόεδρος Τζέιμς Γκάρφιλντ, ο οποίος έδινε μάχη για τη ζωή του, λιώνοντας από τον υψηλό πυρετό που του προκαλούσε η προϊούσα σήψη. Η ανάγκη να δροσιστεί το δωμάτιο του ασθενούς δεν ήταν απλώς ζήτημα άνεσης, αλλά ζήτημα επιβίωσης. Σε μια εποχή που ο ηλεκτρικός κλιματισμός δεν υπήρχε ούτε ως ιδέα, η ανάγκη αυτή γέννησε μια ιστορική τεχνολογική επανάσταση.
Μια ομάδα κορυφαίων μηχανικών του αμερικανικού στρατού και επιστημόνων του ινστιτούτου Smithsonian επιστρατεύτηκε για να πετύχει το αδύνατο: να ρίξει τη θερμοκρασία σε έναν κλειστό χώρο. Με επικεφαλής τον καθηγητή Σάιμον Νιούκομπ, οι μηχανικοί εργάστηκαν νυχθημερόν στο υπόγειο του Λευκού Οίκου, σχεδιάζοντας μια πρωτότυπη, θηριώδη κατασκευή που έμελλε να καταγραφεί ως η πρώτη επιτυχημένη απόπειρα κλιματισμού ολόκληρου δωματίου στην ιστορία.
Ο μηχανισμός που επινόησαν ήταν μια ιδιοφυής σύνθεση πρωτόγονων υλικών και καθαρής φυσικής. Η συσκευή αποτελούνταν από ένα μεγάλο cast-iron (χυτοσιδηρό) κουτί, το οποίο συνδεόταν με τους αεραγωγούς του κτιρίου. Στο εσωτερικό του, οι μηχανικοί κρέμασαν δεκάδες βαμβακερά σεντόνια, τα οποία διατηρούνταν συνεχώς βρεγμένα, ενώ τοποθέτησαν και τόνους σπασμένου πάγου. Ένας πανίσχυρος ανεμιστήρας, που λειτουργούσε με ατμομηχανή, ρουφούσε τον καυτό εξωτερικό αέρα και τον έσπρωχνε με δύναμη μέσα από αυτό το παγωμένο «λαβύρινθο».
Καθώς ο αέρας περνούσε ανάμεσα από τα παγωμένα σεντόνια, η θερμότητά του απορροφόταν, η σκόνη φιλτραριζόταν και η υγρασία συμπυκνωνόταν. Ο δροσερός, καθαρός πλέον αέρας ταξίδευε μέσω ενός ειδικού αγωγού απευθείας στην κρεβατοκάμαρα του Γκάρφιλντ. Το αποτέλεσμα ήταν θεαματικό: η συσκευή κατάφερε να μειώσει τη θερμοκρασία του δωματίου από τους 35°C στους σταθερούς 24°C, καταναλώνοντας ωστόσο την αστρονομική ποσότητα των 22.000 κιλών πάγου κάθε εικοσιτετράωρο.
Αν και το σύστημα αυτό ήταν υπερβολικά δαπανηρό και ογκώδες για να χρησιμοποιηθεί σε ευρεία κλίμακα, η επιτυχία του άλλαξε τον κόσμο. Για πρώτη φορά, η ανθρωπότητα απέδειξε ότι δεν ήταν ανίσχυρη απέναντι στα στοιχεία της φύσης και ότι ο έλεγχος του εσωτερικού κλίματος ενός κτιρίου ήταν εφικτός. Αν και ο Πρόεδρος Γκάρφιλντ έχασε τελικά τη μάχη, η ανάγκη για τη φροντίδα του άνοιξε τον δρόμο για τις θεωρίες του Willis Carrier και τη δημιουργία των σύγχρονων συστημάτων κλιματισμού, μεταμορφώνοντας ριζικά την αρχιτεκτονική, την παγκόσμια βιομηχανία και την καθημερινή ζωή εκατομμυρίων ανθρώπων.