Η τεχνητή νοημοσύνη (AI) μπορεί πλέον να εντοπίζει άτομα που ενδέχεται να διατρέχουν αυξημένο κίνδυνο να δεχθούν ενδοοικογενειακή βία, ακόμη και χρόνια πριν αυτά αποκαλύψουν τη βία που βιώνουν ή ζητήσουν βοήθεια από το σύστημα υγείας.
Η αυτοδιάθεση των επιζώντων και η υπερβολική εξάρτηση από την τεχνητή νοημοσύνη
Πώς προχωράμε από εδώ;
Η επαφή με το σύστημα υγείας και τους επαγγελματίες υγειονομικής περίθαλψης εξακολουθεί να αποτελεί μια κρίσιμη ευκαιρία για την παρέμβαση και την υποστήριξη των θυμάτων-επιζώντων ενδοοικογενειακής βίας.
Ωστόσο, η δημιουργία συνθηκών μέσα στις οποίες τα άτομα μπορούν να επιλέξουν να αποκαλύψουν την κακοποίηση με ασφάλεια διαφέρει ουσιαστικά από την πρακτική κατά την οποία η τεχνητή νοημοσύνη συμπεραίνει ότι ενδέχεται να συμβαίνει βία, προτού τα ίδια τα άτομα αποφασίσουν να μοιραστούν αυτή την πληροφορία.
Από τη σκοπιά μιας προσέγγισης που λαμβάνει υπόψη το τραύμα και τη βία, η ακρίβεια των προβλέψεων της τεχνητής νοημοσύνης αποτελεί μόνο ένα μέρος της συνολικής αξιολόγησης. Κάθε εφαρμογή τεχνητής νοημοσύνης για την ανίχνευση του κινδύνου ενδοοικογενειακής βίας θα πρέπει να αξιολογείται και με βάση τις αρχές της ασφάλειας, της επιλογής, της συνεργασίας, της σύνδεσης και της ενδυνάμωσης.
Προτού τα εργαλεία αυτά ενσωματωθούν στην κλινική πράξη, όσοι συμμετέχουν στον σχεδιασμό και την εφαρμογή τους οφείλουν να εξετάσουν ένα θεμελιώδες ζήτημα: ποιος έχει το δικαίωμα να αποφασίζει πότε και με ποιον τρόπο θα ειπωθεί η ιστορία ενός επιζώντος;
Το ερώτημα αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό, καθώς η ενδοοικογενειακή βία χαρακτηρίζεται συχνά από εξαναγκασμό και έλεγχο. Για ένα άτομο που βιώνει τέτοιου είδους βία, η δυνατότητα να αποφασίζει πότε, πώς και αν θα μιλήσει γι’ αυτήν δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται ως κάτι δευτερεύον.